Lara

Lara Dimitrovski is in 2015 als Rotterdamse op een Haagse toneelvereniging beland en niet meer weggegaan. Zelfs haar huidige woonplaats Boskoop weerhoudt haar niet om elke vrijdag naar haar favoriete toneelvereniging af te reizen.

Durf is voor haar anders zijn met elkaar. “Niet de gebaande paden bewandelen, maar buiten de lijntjes kleuren. En Durf is niet alleen toneelspelen, maar ook de gezelligheid op vrijdag. We zijn echt een team”, aldus Lara. De voorstelling D@ten, in een omgebouwde kroeg aan de Kepplerstraat, staat haar het meeste bij: “Omdat het een speciale locatie was. De voorstelling was echt een uitdaging qua logistiek. En ik heb een Haagse Oscar gewonnen.” Voor één dag zou Lara wel een grote musicalster willen zijn: “Het maakt niet uit welke. Het lijkt me heerlijk om enorm ‘over the top’ te staan zingen en dansen.”

Denise

Denise Quik kent Durf al sinds haar geboorte dankzij moeder en mede-Durfer Anita. Na een gastrol in Het Rode Dorp besloot ze niet meer weg te willen.

“Daarna volgde de rol die mij het meeste bij staat: Viola in Shakespeare’s Driekoningenavond”, vertelt ze. “Een rol waarin ik mij als man moest voordoen. Heel erg uit mijn comfortzone en daarom zo leuk en uitdagend.” Saillant detail is dat haar verloren gewaande tweelingbroer ook echt gespeeld werd door haar broertje. Durf is voor Denise op een gezellige, ongedwongen manier uitdagend theater maken. Het liefst zou ze -vrij naar Rainer Rilke- met al haar geliefden in de deining van de golven wonen en geen erg hebben in de tijd.

Egon

Egon zit al zijn hele volwassen leven bij Durf. Op zijn achttiende kwam hij bij de vereniging. Inmiddels is hij al enige jaren voorzitter. Een trotse voorzitter, welteverstaan.

“Wat mij het meest trots maakt is dat Durf geen enkele uitdaging uit de weg gaat”, zegt hij daarover. “De hele vereniging staat altijd met opgestroopte mouwen klaar als we weer iets hebben verzonnen. Of het nu een fabriekshal als speellocatie is, een regisseur zonder bewezen ervaring, of een compleet nieuwe speelstijl, de leden van Durf zijn nergens bang voor en gaan er altijd voor de volle honderd procent voor.” Het Rode Dorp uit 2012 is een voorstelling waar Egon met veel plezier aan terugdenkt. Het was ook de eerst keer dat zijn man bij Durf geregisseerde. “Het mooiste compliment was dat ik ‘vermomd’ als ADO-fan bij aanvang van mijn eerste scene op de bang hing en mijn eigen vader mij de eerste minuut niet herkende.”

Jos

Anja

Anja speelde in 1996 als gastspeler mee met het 75-jarig jubileum. Ondanks een ledenstop mocht ze blijven. Daar was ze zo blij mee, dat ze inmiddels alweer een kwart eeuw rondloopt bij Durf.

Anja houdt van diverse rollen. Dicht bij zichzelf, of juist een geheel ander karakter. Ze ziet van allebei de voordelen: “Soms liggen ze wat dichter bij je en dan gaat het vrij natuurlijk en voel je je er heerlijk in. Soms moet je er heel hard voor werken en het karakter uitdiepen, onderzoeken, uitproberen. En vervolgens geloofwaardig zien over te brengen.. een fijne uitdaging!” Die uitdaging is voor haar ook het echte Durfgevoel, naast de gezelligheid aan de bar en de warmte van de vereniging. Kunst, in welke vorm dan ook, ziet ze het liefst één keer. “Dan vangt de magie of inspiratie, of wijsheid je in al je onbevangenheid”, vindt Anja. “Zoals dat aangrijpende en ontroerende boek over de confrontatie met het leven zelf; dat kunstwerk waardoor mijn hart even oversloeg of dat toneelstuk waar ik nog uren over heb nagepraat.”

Bert

Mendy

Mendy Sebel kwam in 2007 bij de vereniging, niet om te spelen, maar om bij van alles en nog wat te assisteren. De laatste jaren is ze vaste regieassistent en daarnaast nooit te beroerd om de handen uit de mouwen te steken bij wat voor klus dan ook.

Durf is voor Mendy samen in een gezellige, warme sfeer aan mooie voorstellingen werken. Haar muzieksmaak is veelzijdig: van de meeslepende musicalmuziek van Andrew Lloyd Weber tot lekker mee blèren met André Hazes. Mendy is nuchter en altijd zichzelf. “Ik zou met niemand willen ruilen, want het is prima om Mendy te zijn”, zegt ze. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!”

Anita

Anita werd midden jaren tachtig lid van Durf. Ze speelde vele mooie rollen en geniet als pur sang gezelligheidsdier van de vaste repetitieavonden op vrijdag.

Durf is voor haar samen uitdagend theater maken op een ongedwongen en respectvolle manier. Ooit speelde ze Charlotte Corday in Marat de Sade. Een rol die haar altijd is bijgebleven en waar ze zelfs research voor deed in Noord-Frankrijk. Anita zou best een dagje willen ruilen met mede-Durfer Bert. “Ik wil wel weten hoe het voelt om vijf zonen te hebben”, aldus Anita. Zelf heeft ze een zoon en een dochter en als ze een miljoen euro wint zou ze graag hun wensen vervullen. “En natuurlijk ook fijne dingen voor mezelf bedenken”, voegt ze er snel aan toe.

Nelleke

Nelleke speelt geen toneel, maar is een ster achter de schermen. Ze helpt met kleding en grimeren. Geen taak om rustig achterover te leunen tijdens de uitdagende producties van Durf.

Uitdagend en vernieuwend, dat is voor haar het echte Durfgevoel. De voorstelling Marat de Sade staat Nelleke nog het meeste bij. Het heeft haar twee weken vakantie gekost om alle kostuums te maken. “Maar dat heb ik wel met veel plezier gedaan”, voegt ze er snel aan toe. Nelleke verdrinkt in de boeken van Dan Brown. “Omdat fictie en werkelijkheid zo lekker dicht bij elkaar liggen”, zegt ze. Nelleke is een positief mens. ‘Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd’ is dan ook haar levensmotto.

Willeke

Willeke de Zeeuw werd in 2016 lid van de vereniging en heeft helemaal haar weg gevonden binnen de Durffamilie. Ja, een familie: “Durf is voor mij een grote familie die alles met elkaar aandurft en altijd voor elkaar klaar staat.”

De voorstelling D@ten is een mooie herinnering voor Willeke. “De combinatie van toneelspelen en muziek maken spreekt mij heel erg aan”, zegt Willeke, die zelf ook saxofoon speelt. “En het was een prachtige locatie!” Als ze een miljoen euro wint gaat ze compleet uit haar dak en snel op zoek naar een appartement aan zee. Haar mooiste reis was die met de Transsiberië Express: “Een prachtige, afwisselende treinreis vanuit Moskou naar Beijng, met stops en overnachtingen in Rusland, Mongolië en China. Heel bijzonder om in aanraking te komen met drie verschillende culturen in één reis.”

Netty

Adriaan